Tuesday, June 2, 2009

alaala ng kahapon

Parang kelan lang, isang taon na pong nagdurusa ang puso ko. Matagal tagal narin na panahon I haven't talked with my partner. Despite of the things that happened, i miss him so much. Di rin ako nawawalan ng pag-asa na maaayos pa namin ang lahat. hopefully, pag-magsawa na siya sa mga ginagawa niya ay bubuksan na niya mga mata niya at makikita niya ang katotohanan.

My usual routine from the time we separated is to take good care of myself, support my family, take good care of my pets sila lang kasi ang kasama ko palagi when i am alone, go to church every sundays, go to work every weekdays and when needed sa gabi for an overtime I do.

There are times that I couldn't help myself but cry for what happened to me. I know God has plans for all of these- and it has something to do with my career and my welfare as a wife of an OFW na walang ibang inisip kundi mga kaibigan niya.

Thanks God- YOU opened up my eyes. I command in Your name to bring him back to me only if napagisip-isip na niyang mali ang ginawa niya.